Zanim kupisz gryfonika

Opracowania » Zanim kupisz gryfonika

Gryfoniki to wspaniałe, kochane i mądre psy, które – odpowiednio wychowane i ułożone - będą przez wiele lat cieszyć nasze serce jako najwierniejsi towarzysze i przyjaciele. Wymagają ze strony swego ludzkiego opiekuna wiele ciepła, miłości i zainteresowania oraz poprawnej pielęgnacji, a braki w tym zakresie zaważyć mogą  na całym dalszym rozwoju psychicznym bądź fizycznym szczenięcia. Zanim zatem popełnimy najpoważniejsze błędy, powinniśmy uświadomić sobie, jak dalece przyszłość tego maluszka zależna jest od naszych czynów, wyborów i przyjętego sposobu postępowania.

Gryfoniki to małe pieski do towarzystwa o kwadratowej, stosunkowo masywnej budowie ciała, obdarzone wielką osobowością i nietuzinkowym charakterem. Z wyrazu pyszczka przypominają małpkę. Mają krótką kufę, lśniące oczy i inteligentne spojrzenie. 
Dzielą się na trzy odmiany (wyodrębnione ze względu na rodzaj i kolor sierści), stanowiące w Europie trzy oddzielne rasy, które posiadają jednak wspólny wzorzec i są właściwie identyczne pod względem kształtu głowy, budowy ciała i wielkości.
1. Gryfonik brukselski to piesek o szorstkim włosie, występującym wyłącznie w rudym wariancie kolorystycznym.
2. Analogiczny do niego – gryfonik belgijski – obdarzony jest równię szorstką sierścią, ale występuje w dwóch umaszczeniach: czarnym i czarnym podpalanym.
3. W przeciwieństwie do nich, gryfonik brabancki jest psem gładkowłosym, w każdym z powyższych wariantów kolorystycznych, tj. rudym, czarnym i czarnym z podpalaniem.

O ile wszystkie odmiany są równie urocze i doskonale sprawdzają się w roli towarzyszy człowieka, o tyle gryfonik brabancki  pozostaje najłatwiejszy i najbardziej bezproblemowy w zakresie utrzymania i pielęgnacji szaty.  

CHARAKTER
Gryfoniki to żwawe, wesołe, czujne pieski, bardzo przywiązane do swoich opiekunów, których otaczają miłością absolutną. W zamian - potrzebują z ich strony uwagi, zrozumienia i szacunku. Odizolowane od swej ludzkiej rodziny po prostu cierpią! 
Według niektórych źródeł - istnieją osobniki, wykazujące wzmożoną rezerwę wobec osób obcych, jednak nasze gryfoniki nigdy nie przejawiały tej cechy charakteru w żadnej sytuacji. Jako wieloletni hodowcy springer spanieli - kładziemy ogromny nacisk na charakter Tamaamkowych "małpeczek", starając się, by sprostał on naszym oczekiwaniom. Nadmierna lękliwość stanowi w naszych oczach wadę, która powinna eliminować psa z kariery wystawowej i hodowlanej. Prawidłowy, rozpoczęty we właściwym momencie proces socjalizacji umozliwia wykształcenie pożądanych zachowań i wspomaga ostateczne ukształtowanie prawidłowych cech psiego charakteru.
Gryfoniki przejawiają niekiedy tendencje terytorialne i niektóre z nich nie wykazują lęku przed większymi psami, co może wpływać na obniżenie ich ogólnego poziomu bezpieczeństwa. W naszej hodowli gryfoniki współistnieją w stadzie z wielokrotnie od nich większymi springer spanielami, radząc sobie z nimi aż nazbyt skutecznie w każdej dziedzinie ich wzajemnych stosunków. Widok gryfonika podporządkowującego sobie ponad 20 - kilogramowego springer spaniela pozostaje doprawdy jedyny w swoim rodzaju.  
Z naszych obserwacji wynika jednak również, iż – wbrew obiegowym opiniom - nie są to pieski nadmiernie uparte i potrafią ustąpić, „odpuścić”, gdy wymaga tego dobro sytuacji. Świadczy to o ich dużej inteligencji i prawidłowym „czytaniu” sygnałów wysyłanych przez innych przedstawicieli psiego gatunku.
Gryfoniki przeważnie dobrze koegzystują z kotami.
Są podatne na szkolenie, niekonfliktowe i pokojowo nastawione do świata. Chętnie współpracują z człowiekiem, szybko uczą się nowych sztuczek, a nawet posiadają predyspozycje w kierunku uprawiania psich sportów (agility, flyball, etc.)  

PIES I DZIECKO
Gryfonik to pies ponad życie wielbiący członków swej ludzkiej rodziny. Kocha dzieci i ma z nimi zwykle dobry kontakt. Jego wesołe usposobienie i skłonność do zabaw czynią z niego wymarzonego wprost towarzysza dziecięcych igraszek.
Niezmiernie ważne jest jednak wpojenie dziecku podstawowych zasad komunikacji z psem, tak by uniknąć jakichkolwiek nieporozumień i sytuacji stresowych dla obu stron. Zwłaszcza w okresie szczenięcym, ze względu na niewielkie rozmiary małych gryfoników, wymagany jest wzmożony nadzór ze strony rodziców!
Pamiętajmy, że tryskający na ogół radością i doskonałym humorem gryfonik także potrzebuje czasami błogosławionej chwili świętego spokoju.

ZDROWIE
Gryfoniki są w znakomitej większości psami zdrowymi, odpornymi i długowiecznymi (żyją około 13 – 15 lat), co nie oznacza niestety, że rasa ta pozostaje wolna od pewnych problemów genetycznych. Wybierając hodowlę oraz skojarzenie, z którego pochodzić będzie przyszły członek rodziny warto zwrócić uwagę na badania rodziców. 
W Polsce nie ma wymogu obligatoryjnego poddawania gryfoników żadnym badaniom w kierunku chorób dziedzicznych, co znacznie komplikuje sytuację nabywców, jak i – być może w jeszcze bardziej uciążliwym stopniu – odpowiedzialnych hodowców, zainteresowanych wynikami własnych zwierząt hodowlanych oraz ich potomstwa. 
Najważniejszą kwestię stanowią: wynik badania rzepek kolanowych oraz kliniczne badania oczu.
Idealnie byłoby gdyby oboje rodzice byli sprawdzeni i wolni od Syringomyelii, ale ze względu na komplikacje wiążące się z samą diagnostyką (rezonans magnetyczny w pełnym znieczuleniu), w praktyce tak komfortowa sytuacja zdarza się rzadko. Jeśli choćby jedno z rodziców uzyskało pomyślny wynik badania – stanowi to dobry prognostyk. W kwestii tej nie będzie nigdy pewności, a jedynie – możliwość minimalizacji ryzyka, której znaczenia jednak nie sposób przecenić.

Więcej o zdrowiu gryfoników możecie Państwo przeczytać w artykule >>> zdrowie <<<

Pomimo iż Gryfoniki są rasą BRACHYCEFALICZNĄ, posiadającą krótką, spłaszczoną kufę i masywną, szeroką głowę, nie występują u nich przeważnie skrajnie poważne problemy oddechowe, typowe dla przedstawicieli wielu innych ras krótkonosych, którym dała się we znaki szalona popularność i związana z nią nieuważna i nieodpowiedzialna hodowla, np. mops czy buldog francuski
Kufa u gryfonika jest bardzo krótka, ale jednak istnieje i ma długość maksymalnie do ok. 1,5 cm (w praktyce jest to mniej więcej szerokość palca). Jamy nosowe, choć skrócone, nie są nadmiernie wąskie i zwykle nie powodują trudności w oddychaniu (nozdrza pozostają szeroko rozwarte).
Choć wszystkie psy brachycefaliczne gorzej znoszą wysokie temperatury i stres, udar cieplny nie stanowi dla gryfoników głównego zagrożenia. Skrócona kufa może powodować problemy z oddychaniem w ekstremalnym upale, ale gryfoniki na ogół dobrze tolerują zarówno ciepłą, jak i zimną pogodę. Podobnie jednak jak w przypadku każdej rasy, właściciele muszą kierować się zdrowym rozsądkiem i nie zostawiać ich na zewnątrz bez odpowiedniej ochrony ani nie poddawać rygorystycznym ćwiczeniom w ekstremalnych temperaturach.

U psów obdarzonych czaszkami w typie brachycefalicznym występuje niekiedy tzw. kichanie wsteczne, zwane też kichaniem odwróconym. Jest to napadowy kaszel wdechowy, stanowiący zwykle odpowiedź układu oddechowego na czynnik drażniący w jamach nosowych lub tchawicy. Zjawisko to występuje dość często i jest przeważnie zupełnie niegroźne, choć może wywoływać stres i niepokój u obserwujących je opiekunów psa. Podczas epizodu odwróconego kichania pies nagle zatrzymuje się, prostując głowę wraz z szyją i wyciągając je mocno do przodu. Jednocześnie wydaje przy tym głośny dźwięk powtarzającego się parskania, głęboko zasysając powietrze. Napad kichania wstecznego może trwać od kilku sekund do ok. dwóch minut. Po zakończonym epizodzie pies wraca do normalnego zachowania. Kichanie wsteczne u zdrowych psów nie jest niczym niezwykłym i powtarza się cyklicznie przez całe życie zwierzęcia. Bardzo sporadycznie bywa symptomem poważniejszych problemów zdrowotnych i jedynie w przypadku zbyt często występujących ataków - wymaga konsultacji lekarskich.

W świetle codziennej opieki nad psem - najistotniejsza wydaje się staranna obserwacja jego zachowań oraz natychmiastowa reakcja na niepokojące sygnały. 
Coroczne szczepienia ochronne oraz ogólna kontrola stanu zdrowia to absolutna konieczność. Nie wolno jednak również bagatelizować przejściowych niedyspozycji, mogących zawsze świadczyć o toczącym się ukrytym procesie chorobowym. 
Znajdźmy więc swojemu gryfonikowi dobrego, godnego zaufania lekarza, którego będziemy mogli odwiedzać w razie jakichkolwiek wątpliwości co do samopoczucia pupila.

PIELĘGNACJA i ŻYWIENIE
Pielęgnacja gryfonikowego włosa zależy od rasy naszego gryfonika – a zatem od wariantu jego szaty.
W przypadku gryfoników szorstkowłosych (brukselskich i belgijskich) z pewnością wymaga ona większej uwagi niż w przypadku gładkowłosych brabantów. Kąpanie, szczotkowanie i trymowanie to niezbędne zabiegi, zapewniające pupilowi (przy prawidłowym żywieniu) ładną, gęstą i zdrową okrywę włosową. Przygotowanie do wystaw to odrębne zagadnienie, istotne zwłaszcza dla opiekunów gryfoników szortkowłosych. Wymaga ono adekwatnych nakładów czasu i sił, odpowiednich umiejętności i użycia specjalnych kosmetyków.

Gryfoniki z natury są obżartuszkami (choć zdarzają się wyjątki). Nasze małpeczki jedzą wszystko i w każdej ilości. Tym bardziej więc wymagają przemyślanej diety, pozwalającej utrzymać organizm w nienagannej kondycji i zapewniającej wszystkie potrzebne do właściwego funkcjonowania elementy. Jako przedstawiciele rasy małej – zważywszy na ich szybszy metabolizm – gryfoniki potrzebują innego schematu żywienia niż duże czworonogi. Rosną bowiem o wiele szybciej niż szczenięta ras średnich i dużych (osiągając dojrzałość fizyczną przeważnie w wieku 8-9 miesięcy), a ich zapotrzebowanie na białko/energię jest wyższe.  
Na rynku istnieje wiele rodzajów suchych karm, których producenci prześcigają się w reklamach, pochwałach (i przechwałkach). Warto także rozważyć wariant karmienia naturalnego, tzw. Dietę BARF, czyli biologicznie odpowiednią surową dietę (ang. Biologically Appropriate Raw Food), nawiązującą do przekonania, iż stanowi ona najbardziej pierwotny i najwłaściwszy pokarm psowatych. 
Musimy wybrać odpowiednią opcję żywienia naszego pupila, dopasowując ją również do naszych możliwości i potrzeb.


PODSUMOWANIE

Jeśli po rozpatrzeniu powyższych kwestii zgodnie z własnym sumieniem i najlepszymi intencjami, wciąż czujecie Państwo nieodpartą chęć posiadania gryfonika – pozostaje jeszcze dokonanie trafnego wyboru hodowli i szczenięcia, tak by wspólne życie miało szansę stać się radością i szczęściem, nie zaś - pasmem udręk i wzajemnych żalów. 
Mamy nadzieję, że odwiedzającym naszą stronę Gościom nie musimy tłumaczyć powodów, dla których nabycie psa z rodowodem wydaje się być rozwiązaniem daleko bardziej uzasadnionym niż kupowanie szczeniaczka z wątpliwej jakości ogłoszenia.
Warto pamiętać, iż zgodność ze wzorcem rasy obejmuje nie tylko walory ściśle wizualne, lecz także, a może – co najważniejsze - charakter psa oraz prawidłową anatomię. Osobniki niezrównoważone, bojaźliwe lub skłonne do agresji oraz posiadające istotne wady anatomiczne poddawane są restrykcyjnym ocenom sędziów i nie dopuszczane do dalszej hodowli. Nietrudno więc domyśleć się, dlaczegóż to pewien procent szczeniąt ma rodziców, którzy „po prostu nie znaleźli uznania u sędziów ze względu na drobne usterki urody”. 
Tylko nabywając psa z metryką wystawioną przez Związek Kynologiczny w Polsce możemy oczekiwać, iż odpowiadać on będzie wymaganiom rasy. Jak pisał kiedyś sławny polski kynolog – Lubomir Smyczyński [W: Psy, rasy i wychowanie, Warszawa 1989, s. 12 – 13.] : „wydatek na nabycie psa rasowego zamortyzuje się zawsze, ponieważ pies jest zwykle inwestycją, z której pożytek trwa przez 10 lat; z tej perspektywy cena pozornie wysoka wydaje się zupełnie znośna. I tu pamiętać trzeba o starej maksymie, że drogi zakup jest zawsze najtańszy, oraz o tym, że prawdziwy amator hodowca, dbający o poziom hodowli krajowej i opinię swego gniazda, nigdy nie produkuje masowo taniego i marnego przychówka, lecz raczej zmniejszając ilość, kładzie nacisk na jakość”.

Naprawdę warto zatem dokładnie przemyśleć planowany zakup, a częstokroć – poczekać trochę na wymarzonego malucha. Odpowiedzialni hodowcy zwykle nie zamieszczają ogłoszeń na portalach aukcyjnych, a ze względu na renomę hodowli - znaczna część szczeniąt jest zarezerwowana już w momencie ich przyjścia na świat.
Miłośnicy i znawcy rasy z własnej inicjatywy powinni przeprowadzić poważną rozmowę z potencjalnym nabywcą ich maluszka, przekazać mu wszystkie niezbędne informacje i zawsze chętnie służyć radą oraz pomocą, oczywiście także w przyszłości. Hodowcy zainteresowani znalezieniem dla swych szczeniąt dobrego domu oraz czekającym ich losem, uczciwie i rzeczowo doradzą, czy konkretne szczenię spełni Państwa oczekiwania oraz wyrażą chęć pozostania z Państwem w kontakcie.   
Choć bowiem każde szczenię rodzi się wyposażone w określone cechy fizyczne i psychiczne charakterystyczne dla całej rasy, jednocześnie dziedziczy także pewne indywidualne, wyróżniające go z miotu predyspozycje psychiczne.

Życzymy Państwu szczęśliwego odnalezienia długo oczekiwanego, kochanego, pięknego, mądrego malucha, obdarzonego cudownym gryfonikowym charakterem, wyróżniającym przedstawicieli tej najmilszej z małych ras.
Mamy nadzieję, że przygoda z gryfonikami stanie się dla Państwa niezwykłym przeżyciem i stopniowo przemieni w wieczne zakochanie -tak, jak stało się to w naszym przypadku :)

Agnieszka, Grzegorz, Ida i Ignaś Kulkowie

Facebook